آب را گِل نکنیـــــد !

شایــــد از دور، علمدارِ حسیــــن

مَشکِ طفلان بــــــر دوش

زخـــم و خون بر انــــدام

مــــی‌رسد تا کــــه از این آب ِ روان

پُرکُنَــــد مَشکِ تهــــی

ببــــرد جرعه‌يِ آبی برسانـــد به حـــرم

تا علــی اصغرِ بی شیرِ رباب

نَفَســش تـازه شود

و بخوابـــد آرام ...

آب را گِل نکنیـــــد

که عزیزانِ حسیــن

همـگی خیره به راهند که ســـاقی آید

و به انگشتِ کَرَم

گــره‌يِ کورِ عطش بگشاید...

آب را گِل نکنیــــد

که در ایــــن نزدیکی

عابدی تشنه لب و بیمـــارست

در تب و گریه اسیـــر

عمه‌اش این دو - سه شب

تا سحــــر بیدارست...

آب را گِل نکنیـــد

که بُوَد مهریـــه‌یِ مادرشان!

نه همیـــن آب

که هــــر جایِ دگر ، رودی و نهـــری جاریست

مِهـــرِ  زهرای بتـــول(س) است...

از اینست کــه من می‌گویم:

آب را گِل نکنیــــد ...

آب را گـِل ...

کشتی نساز ای نوح! طوفان نخواهد آمد

 بر شوره زار دلها باران نخواهد آمد

شاید به شعر تلخم خورده بگیری اما

 جایی که سینه خالیست ایمان نخواهد آمد 

رفتی کلاس اول این جمله را عوض کن

آن مرد تا نیاید، باران نخواهد آمد